آلرژی به کنجد یک واکنش ایمنی بیش ‌فعال است که توسط پروتئین‌های موجود در دانه، به ویژه سسیمین و سسامین، تحریک می‌شود. این پروتئین‌ها مقاوم به حرارت، اسید معده و فرآوری هستند، بنابراین پختن یا بو دادن کنجد، آلرژی را خنثی نمی‌کند. علائم معمولاً ظرف چند دقیقه تا دو ساعت پس از مصرف ظاهر می‌شوند و طیف وسیعی دارند.

در سطح خفیف، علائم پوستی غالب هستند: کهیر (ورتکس)، بثورات قرمز خارش‌ دار، اگزما تشدید شده یا تورم موضعی در لب‌ها، زبان و گلو. بسیاری از افراد آلرژیک گزارش می‌دهند که پس از خوردن یک مشت کنجد روی نان، صورت‌شان متورم می‌شود و خارش شدیدی احساس می‌کنند. علائم تنفسی شامل آبریزش بینی، عطسه، سرفه یا خس‌خس سینه است، که می‌تواند آسم موجود را تحریک کند. در موارد گوارشی، تهوع، استفراغ، درد شکمی یا اسهال شایع است؛ تصور کنید پس از خوردن فلافل با سس تاهینی، ناگهان احساس ناراحتی شدید کنید.

اما خطر واقعی در واکنش‌های شدید نهفته است: آنافیلاکسی، یک وضعیت اورژانسی که در آن سیستم ایمنی بدن به طور گسترده واکنش نشان می‌دهد. علائم شامل افت ناگهانی فشار خون، سرگیجه، تپش قلب، از دست دادن هوشیاری و حتی توقف تنفس است. آمارها ترسناک هستند: طبق انجمن آلرژی، آسم و ایمونولوژی آمریکا، حدود 2/0 درصد جمعیت به کنجد آلرژی دارند و از این میان، ۳۰ درصد موارد آنافیلاکسی را تجربه می‌کنند. در کودکان، این واکنش‌ها می‌تواند سریع‌تر و شدیدتر باشد، به طوری که والدین باید همیشه هوشیار باشند. جالب است بدانید که آلرژی به کنجد اغلب با آلرژی به شیر یا تخم‌مرغ  همپوشانی دارد، که این امر تشخیص را پیچیده‌تر می‌کند. اگر علائمی مانند تنگی نفس یا تورم گلو تجربه کردید، فوراً به اورژانس مراجعه کنید – تأخیر می‌تواند کشنده باشد.